By mal2008

Międzynarodowy plener młodych artystów

Stocznia / spojrzenie z zewnątrz * konfrontacje (2003)

Pod koniec lata w Stoczni Gdańskiej spotkała się międzynarodowa grupa artystów by przez kilka dni wspólnie tworzyć w obliczu monumentalnej historii. Ich działania były na bieżąco opisywane na tej oto stronie internetowej. Plener zakończył wernisaż prac uczestników oraz występ grupy „Funk-the-system” zaangażowanej w zmianę naszej planety. Artyści z Londynu, Amsterdamu, Berlina oraz Warszawy przybyli do Gdańska na niecały tydzień. 12 osób przygotowało sporo rysunków, zdjęć, filmów, instalacje, całuny, nagrania dźwiękowe oraz wywiady ze stoczniowcami, które stanowiły namacalny wyraz ich konfrontacji z monumentalnym miejscem. Artyści odgrażają się, że spróbują również w przyszłym roku:)

W czasie pracy zastanawialiśmy się nad znaczeniem, jakie ma dla mieszkańców Gdańska i dla pracowników stoczni to miejsce. W szczególności, czy ktoś jeszcze pamięta, że właśnie tu zrealizował się wielki mit ludzkiej solidarności i współpracy ponad barierami i konfliktami – współpracy nie krępowanej przez różnice pokoleniowe, wyznaniowe czy światopoglądowe? Idea solidarności rozpływa się w teraz codziennej pogoni za pieniądzem, zaś międzyludzka współpraca szybko przeradza się w konkurencję. Właśnie to, czym była kiedyś Stocznia, atmosferę międzyludzkiej więzi, bliskości i poczucie społecznej misji chcieliśmy skonfrontować z nami samymi oraz z tym, czym stocznia jest dzisiaj.

Nasz projekt umożliwił chyba artystyczną reinterpretację tego fenomenalnego miejsca. Byliśmy potężnie zainspirowani maszynami, zielskiem, które upodabnia stoczniowe tereny do scenerii z niezapomnianego „Solaris” Tarkowskiego. Chodziły nam po głowach różne rzeczy, o których możecie również przeczytać na tej stronie.

Wcześniejsze prace niektórych spośród nas możecie zobaczyć tutaj:

http://www.irational.org, http://www.funk-the-system.net, http://www.cheekystreak.org

Organizatorami pleneru są:

Iwona Zając, Ellyn Southern, Ewa Majewska, Agnieszka Szreder, Piotr Mróz oraz Szczym.

Wernisaż prac odbył się się 30 sierpnia o godzinie 19.00, przybyło około 150 osób w różnym wieku. Miała miejsce multimedialna prezentacja grupy Funk the System z Amsterdamu, wystąpili również muzycy z Polski, Data Disc, Dhuna, Dj Mantodea, Nurofen, Psychodelicate Corp. Było strasznie fajnie – wszyscy długo zastanawialiśmy się nad tym, jak to możliwe, by w tak krótkim czasie i przy tak małym nakładzie stresu oraz finansów powstało tyle sztuki.

Opisy prac/ artyści i artystki

Całuny stoczni (Agnieszka Szreder)

Odbiłam na nich odciski miejsc/przedmiotów z części stoczni, która przestała pracować, która stała się niemalże siedemdziesięciu hektarowym nieużytkiem. Całuny przedstawiają kilka konkretnych miejsc ale dotyczą całego tego obszaru. Ukazują one(a raczej ukazywaly) coś, co jeszcze kilka lat temu tętniło życiem, coś, po czym każdego dnia przechodziły setki osób, coś, czego te osoby dotykały, otwierały, ubierały, coś, co umarło i obraca się w ruinę. Teraz po akcie destrukcji, którego dokonałam podczas wernisażu (pranie), możemy zobaczyć tylko mglisty zarys tego co było. To samo ze stocznią uczyni czas-zniszczy ją, pozostawiając nam tylko wspomnienie nieprawdopodobne i ulotne.

 

O pracach Benjamina Coelle

Praca, którą przygotowałem podczas projektu to instalacja video wykorzystująca oryginalne nagrania ze strajków w stoczni Gdańskiej w 1981 roku. Połączyłem w moim nagraniu powstanie w stoczni z powstaniem w Soweto (RPA), które odbywało się dokładnie w tym samym czasie, ale w zupełnie innym miejscu. Chciałem pokazać, że ludzie mogą zorganizować silną opozycję wobec opresji – zawsze i wszędzie. Benjamin Coelle tworzy sztuki audiowizualne w kontekście filozofii społecznej i wielokulturowości. Źródłem inspiracji są dla niego ludzie z całego świata, którzy biorą udział w projektach wymiany idei (teoretycznej i/ lub praktycznej) lub inicjujący takie spotkania, wspólnie tworząc alternatywy dla kapitalistycznej kultury naszego złożonego świata. Ta sieć osób pracuje jako otwarta platforma między lokalnymi grupami w różnych miastach (Amsterdam, Barcelona, Berlin, Gdańsk, Londyn, Nowy Jork) oraz w internecie (http://www.funk-the-system.net).

Prace Ell Southern

Moje prace dzielą się na dwie kategorie : dokumentacja i rysunki. Podczas Pleneru zrobiłam też wiele zdjęć. Edytowałam je i współtworzyłam archiwum. Nakręciłam również film dokumentalny, który z powodu braku czasu bardzo nieskładnie zmontowałam. Zrobiłam jeden duży rysunek (A0). Początkowo przypuszczałam, że zrobię ich więcej, ale wreszcie zdecydowałam, że tak jest w porządku. Narysowałam na dużym formacie, bo właśnie tak postrzegam tereny stoczni, jakby wybijała mnie ona z mojego wnętrza. Bezruch panujący na stoczni został wizualnie odtworzony poprzez dużą, czystą, pustą przestrzeń. Drżąca od minionych zdarzeń, acz otoczona ciszą i spokojem. Zainspirowały mnie fragmenty filmu z wystawy „Drogi do wolności”, wystawy, którą obejrzeliśmy na początku Pleneru. Nagranie jakieś odległe, nieostre, kolory i piksele ledwie trzymające się obrazu dwóch odległych figurek bitych, przewróconych i postrzelonych osób. Prawdziwi ludzie, odczuwający prawdziwy ból, a tak odlegli.

Ogólne – Jack Southern

Wiele moich prac wywodzi się z nieustającej obserwacji przedstawiania politycznych wydarzeń na świecie przez Zachodnie media. Moja twórczość jest zakorzeniona w tym, jak uzyskuje się informacje, jak są one przedstawiane, chronione oraz zapośredniczane. Fascynuje mnie pojęcie „prawdziwej” informacji w tym przesyconym świecie. Chcę zbadać, jak i do jakiego stopnia nasza interpretacja informacji jest wyznaczana jej redakcją i w jaki sposób wpływa na powszechną świadomość i sferę publiczną poprzez telewizję, filmy, reklamę, gazety oraz internet. W centrum tego zainteresowania znajduje się pojęcie jednostki oraz stopień jej zagubienia w głębi doświadczeń zbiorowych.

Powstanie Polki – Rachel Oxley

Dźwięk. Słuchanie – refleksja. Dźwiękowa podróż poprzez przestrzeń i rytmy stoczni. Najlepiej słuchać przez słuchawki na terenie stoczni. Nagranie ma przybliżyć reguły ruchu i dźwięku przekraczające różnice pokoleń i czasów na terenie stoczni. Czas teraźniejszy, czas mijający. Czas niewykorzystany – czas, który nadejdzie. Powstanie Polki. Sygnały alarmowe, jakie zazwyczaj słyszą uczniowie, rybacy i zawodowi marynarze. Duży rysunek na ścianie odnosi się do używanego na całym świecie systemu sygnałów alarmowych dla statków. Naniesione na ścianę ostrzegawcze kropki -„polki” skupiają się wokół głównego punktu. Obraz jest po prostu konturem, który każdy może wypełnić. Należy śledzić instrukcje i malować ostrzegawcze kropki według kolejności. Transgresje kulturowe. Świetlne sygnały ostrzegawcze dla statków są oficjalnie przedstawiane jako kropki polki.Kropka Polka Polska = kobieta
Kropka Polka stocznie = sygnał ostrzegawczy. Kropka Polka Londyn = moda

Nieobecne/ wykluczone. Kobiety w stoczni (Ewa Majewska)

Powiedzenie o kobietach, że ich podczas strajków po prostu nie było na stoczni nie jest dla mnie możliwe. One tu były – fizycznie – w strajkach uczestniczyło około 30% kobiet, we wspomnieniach strajkujących mężczyzn, ich marzeniach, snach, pożądaniach. Cała ta przestrzeń dziś jest zarośnięta i łatwiej sobie wyobrazić tą imaginacyjną pajęczynę nieuświadomionych i zupełnie świadomych marzeń, pragnień oraz potrzeb, która towarzyszyła, i zawsze zresztą towarzyszy, wszelkiej walce. Stocznia to również niezagospodarowany fragment pamięci zbiorowej, która w latach osiemdziesiątych odżywała z okazji świąt kościelnych, natomiast od przełomu 89 roku jakby jej nie było. W swojej instalacji starałam się opowiedzieć o tym wszystkim naraz. Myślę, że to, co intymne stopiło się w tej pracy z tym, co polityczne, jak zawsze.

Stocznia i tożsamości ludzi w zmieniającym się Gdańsku (Robert)

Zostaliśmy zaproszeni do Stoczni Gdańskiej, by skonfrontować się z historią tego miejsca i by pracować z tym, co nas tu zainspiruje. Jako osoba, która nie pracuje własnymi rękami, tylko zajmuje się informacją, jestem totalnie pod wrażeniem immanencji tego, co materialne na stoczni. Surowe materiały są krok po kroku przetwarzane w olbrzymie maszyny. W tym samym czasie, bardzo niedaleko, grupa młodych ludzi z laptopami i stałym połączeniem z internetem zastanawiają się nad swoimi uwarunkowaniami, nad tym, czym właściwie jest praca oraz w jaki sposób energia twórcza powinna być ukierunkowana. Odbywają się dyskusje o tym, jakie możliwości i jakie zagrożenia niosą za sobą nowe technologie i w jaki sposób informacja może być przyswajana przez dowolne osoby i rozwijana wraz z innymi dzięki wolnemu oprogramowaniu. Stocznia symbolizuje nie tylko opozycję do biurokratycznej dominacji i represji, jest ona także świadkiem procesu społecznego; życia ludzi i jednostkowych historii. Na jej obszarze znajdują się wszelkiego rodzaju zabudowania i maszyny oraz różne relacje między działającymi i technologiami. Równoległy rozwój oraz ciągłość/ nieciągłość tych procesów wytwarza bardzo dynamiczne napięcie. Stocznia Gdańska żyje !

Prace Piotra Mroza.

Stocznia Gdańska – Stara Kuźnia w Oliwie. Trzy kolory – czarny – cykl grafik porównujących podobne miejsca w XX wiecznej Stoczni Gdańskiej i XVIII wiecznej Starej Kuźni w Oliwie. Konfrontuje on dwa miejsca pracy pochodzące z dwóch różnych epok technologicznych. Ideą powstania tych grafik było ukazanie dwóch różnych epok cywilizacyjnych i związanych z nimi miejsc pracy. Zastosowałem bardzo ubogie kolorystycznie środki wypowiedzi w postaci koloru czarnego w natężeniu 100, 50 i 30 % (stąd podtytuł cyklu grafik). Stocznia spojrzenie od wewnątrz. Animacja komputerowa na bazie zdjęć cyfrowych – połączona z sekwencjami wideo, 4,20 min. Ideą animacji było skonfrontowanie ze sobą obecnego stanu terenów postoczniowych zarządzanych przez Synergię, zakładu produkcyjnego Stocznia Gdańsk oraz przemian politycznych i społecznych zachodzących w latach 70 – tych i 80 – tych. Film jest przelotem po zniszczonych halach produkcyjnych pochodzących z początku XX w., migawką przemian politycznych i dłuższym zatrzymaniem się nad zwykłą twórczą pracą, a więc tym, co dla współczesnych ludzi jest najważniejsze.

System redakcji pleneru (Szczym)

Na plenerze w stoczni skoncentrowałem sie na budowie przestrzeni współpracy miedzy artystami bioracymi udział w plenerze, zabieganymi organizatorami i publicznoscią w formie systemu pracy grupowej i publikacji w sieci internet oraz studia multi medialnego, które spinając różnorodne formy pracy jednoczesnie stanowiło pomost pomiędzy pracownią pleneru a redakcją. System redakcji pleneru jest oparty na zasadach otwartej publikacji w sensie indymedia oraz znajduje się pod troskliwym patronatem sieci bzzz.net, skąd czerpie wsparcie teoretyczne oraz techniczne w szerokim tego słowa znaczeniu. Strona konfrontacje.bzzz.net jest w pełni napędzana przez wolne oprogramowanie GNU, czyli wspanaly linux, apacz, postnuke i wiele innych otwartych programów. Takze w warsztacie multimedialnym staralismy sie używać otwartych standardów,wszędzie gdzie bylo to możliwe.

 

Rysunki Iwony Zając

Moje rysunki stały się dla mnie pomostem pomiędzy gazownią – moją poprzednią pracownią, a stocznią – miejscem, w którym pracuję teraz. Przygotowywane przeze mnie prace są jednym wielkim kolażem z tego, co działo się we mnie przez ostatnie lata. To jest takie zajebiste, że sztuka pozwala połączyć tak różne emocje, miejsca, przeżycia, doświadczenia. To jestem ja w gazowni, ja na rysunku, potem jestem w jego tle, a następnie ze zdjęcia tego kolażu powstaje następna praca. Postać tej kobiety – czyli mnie – staje się szablonem, czymś w rodzaju duszy, która wędruje razem ze mną. Z mojej głowy wyrasta rower, z mojej głowy wyrastają kwiaty; łączę się z rurami, moje ciało staje się kadłubem statku, częścią konstrukcji hali. Na plakacie dostałam skrzydeł, a zawsze przecież chciałam latać. Jan wykonał szablon z mojego rysunku, łatwość z jaką można go powielić zasadniczo kontrastuje z tempem tworzenia moich własnych prac. Mogę pojawić się wszędzie. Zostałam wreszcie Madonną, gwiazdą pop kultury, mam nawet pieprzyk, jak przystało na prawdziwą ikonę kultury masowej.

 

 

 

 

 

 


0 Responses to “Konfrontacje 2003”



  1. Dodaj komentarz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s




%d blogerów lubi to: